Category Archives for Persoonlijke verhalen

En toen brak ik …

Voor zij die me niet kennen, ik ben Anke. Mama van 2 kinderen, 1 en 2,5 jaar, een jonge mama noemen ze dat. Ik werk met al mijn liefde als Auticoach (en docent op Thomas More hogeschool). Regelmatig geef ik tips en info over advies over autisme. Want ik geloof sterk dat als je écht begrijpt wat autisme is, er veel meer rust en begrip kan komen. Zowel bij de persoon met autisme zelf als in het hele gezin.

Vandaag schrijf ik echter een persoonlijk verhaal. Want ik geloof in de kracht hiervan. (Al vind ik het tegelijkertijd bijzonder spannend!) We voelen ons als ouder vaak alleen. En uit ervaring weet ik, dat ouders van kinderen met autisme eens zo alleen kunnen voelen. Laten we daar een einde aan maken. Want samen staan we sterk, corona of niet. Daarom geef ik jullie in dit BLOG een inkijkje in mijn zoektocht als mama naar het vinden van nachtrust met een moeilijk slapende baby.

Ik hoor het mezelf 1000 keer zeggen: “Elke ouder heeft recht op hulp als zij zich zorgen maakt.” Of nog eentje die ik wel wekelijks minstens tegen één cliënt zeg: “Vertrouw op je buikgevoel als ouder. Dit zit er meestal boenk op.”

En toch heb ik mijn eigen woorden maanden lang genegeerd. Elke nacht dat ik weer hopeloos aan het proberen was om dochterlief in slaap te krijgen. Elke keer dat ze weer de borst vroeg op momenten dat ik zeker wist dat ze geen honger had.

Alles had ik geprobeerd. Maar allereerst heb ik heel hard geprobeerd om de goed bedoelde adviezen niet ter harte te nemen. Hoe goed ze ook bedoeld waren. Ik zou niet stoppen met de borstvoeding. Want ik wist dat dit niet de oorzaak was (in die valkuil was ik bij onze zoon gelopen). Ook was het voor mij geen oplossing om ze naar haar eigen bed te sturen. Het feit dat ze naast mij in bed lag, gaf mij ten minste de mogelijkheid om zelf te liggen en rusten tijdens de uren dat zij vrolijk begon te spelen, in het midden van de nacht.

Maar na 14 maanden onderbroken slaap. (En dan bedoel ik wakker gehuild worden elke 30 min of in goede nachten elke 2uur.) Was daar die ene nacht dat ik brak.

Na uren te hebben rondgelopen met haar, haar in de buggy in slaap heb proberen wandelen, met enige tegenzin de borst had aangeboden, haar gewoon in bed op mij te hebben laten klimmen, knakte er iets.

In tranen brak ik uit. Ik kon het niet meer volhouden op deze manier. Waar was ik eigenlijk mee bezig? Best confronterend! Niet meer weten wat je moet doen met een probleem waarbij ik toch best frequent zelf andere ouders mee ondersteun. (Kinderen met autisme zijn vaak op latere leeftijd nog steeds moeilijkere slapers.)

En daar zat het hem net. Hoezo kon ik nu niet meer weten wat ik met onze dochter aan moest vangen. Hoezo kreeg ik mijn eigen dochter in het midden van de nacht niet in slaap?

Het voelde alsof ik faalde in mijn mama-zijn én in mijn job.

Maar ik had hulp nodig, dat was duidelijk. Ik kon best maar eens eindelijk naar mijn eigen woorden luisteren “als je je als ouder zorgen maakt om je kind, heb je altijd het recht op hulp te zoeken.” Wel ik maakte me zorgen. Om het slapen van mijn dochter én mijn eigen fysieke en mentale welbevinden. Want die twee worden serieus op de proef gesteld bij zulk chronisch slaaptekort. Nu alleen nog dat ego zo ver krijgen om de osteopaat van onze kinderen te contacteren, Anja Caers. Zij hielp mij en onze kinderen in het verleden al meermaals.

Toen ik die ochtend opnieuw in tranen uit stortte, lukte het me nog net om een bericht naar Anja sturen. En alsof ze mijn wanhoop voelde, antwoordde ze bijna meteen! Na enkele berichten heen en weer, besloten we een skype gesprek in te plannen (gezien we nu door de coronacrisis niet fysiek konden afspreken).

Diezelfde avond al spraken we elkaar maar liefst anderhalf uur. Wat deed dat deugd. Eindelijk iemand die meedacht zonder oordelen, eindelijk iemand die meedacht zonder oplossingen aan te reiken die niet passen binnen mijn visie rond ouderschap (oké dit wist ik al op voorhand, het is niet voor niets dat ik een kinderosteopaat op 45min rijden consulteer voor onze kinderen 😉 ). Maar vooral eindelijk iemand die me terug bracht naar de kern van ouderschap. Niet alleen spraken we een concreet actieplan af. Anja hielp me stilstaan en te kijken naar de situatie als een buitenstaander. En wat hielp dat! Ik voelde plots weer van binnenuit wat goed is voor onze dochter. Aangevuld met Anja haar kennis, gaf dit me het vertrouwen er ook volledig voor te gaan.

Vanaf dag één hadden we voelbaar resultaat. Slapen is minder een strijd. Er komt weer een gezond ritme en ik krijg al na enkele dagen meer uurtjes slaap terug. Hoe dankbaar je iemand kan zijn, zo dankbaar ben ik Anja.

Want eigenlijk gebeurde er met mij als mama, waar ik zo naar streef in mijn eigen begeleidingen met ouder, nl. Ik voelde me als mama weer in staat om zelf aan de slag te gaan.

We zijn er nog niet. En zoals alles met kinderen, zal ook dit op en neer gaan. Maar het belangrijkste is weer terug te vertrouwen in mezelf als mama.

Ik kan alleen maar hopen dat elke mama (en papas ook natuurlijk) iemand vinden die écht naar hen luistert, die samen op zoek gaat en vooral: iemand die hen het vertrouwen in zichzelf doet (her)ontdekken!

Bedankt Anja om mij weer in mijn kracht te zetten als mama. En ook bedankt als auticoach. Het was enorm leerrijk om een keer aan de andere kant te staan. Om nu zelf als mama te mogen ervaren hoe fijn het is als iemand naast je gaat staan. Iemand die er voor je is. Iemand die je coacht om nadien weer zelf verder te kunnen en willen gaan. Dit gevoel neem ik vanaf nu nog extra mee in mijn begeleidingen.

En ohja, de plant op de afbeelding staat ondertussen al met heel wat nieuwe bladeren te blinken in mijn woonkamer. Dus met mij komt het ook weer helemaal goed hoor 😉

Mijn broer met autisme

Lieve broer

Ik weet nog goed hoe ik uren met jou op de zetel zat, om een misgelopen situatie van naadje tot draadje met je te doorlopen. Ik herinner me nog de uitdaging om je de andere kant van een verhaal te laten zien. Het leek allemaal onbegonnen werk. Maar je was mijn broer! En je was zo slim. Ik was er van overtuigd dat je dit wel zou kunnen! Dus elke keer opnieuw ging ik bij je zitten. Vaak duurde het een half uur of wel langer voor ik iets kon vertellen. Je ratelde en ratelde over hoe oneerlijk de situatie was. En dat was ze, in jouw beleving zeker. Nadien probeerde ik met respect voor jouw gevoel, heel stilletjes ook de andere kant uit te leggen, en hoe je een volgende keer zou kunnen reageren, of niet reageren…

Jaar na jaar hetzelfde tafereel, soms wel dagelijks! En af en toe dacht ik dat we er waren. Tot er zich een gelijkaardige situatie voordeed. Maar ik zag aan je dat je het zo graag wilde. Dat je zo hard je best deed om wel ‘juist’ te reageren. Dus hielden we beide vol. Want ook jij bleef keer op keer naar me luisteren en om advies vragen. Dus oefenden we samen hoe jij het een volgende keer anders kon aanpakken.

Zeker die eerste jaren van het secundair onderwijs waren zwaar voor jou. De ondersteuning op school was nihil, laat staan het begrip van sommige leerkrachten. Dit maakte het voor jou ontzettend zwaar. De pogingen om samen te studeren, planningen te maken, je te steunen door de zware examenperiodes, … het bracht weinig op. En dat kwam niet omdat je er niet voor werkte. Want dat is, denk ik, wat verschillende van je leerkrachten wél dachten. “Waarom laat je anders vragen open of antwoord je naast de kwestie?”: hoorde ik ze denken. Nee, ik ken niemand die zo hard heeft moeten vechten om die saaie, nietszeggende leerstof onder de knie te krijgen (nietszeggend in jouw beleving, al zat er soms een kern van waarheid in als ik eerlijk moet zijn). Want als je sterk bent in het nut van dingen te zien, en vooral dan het ‘geen nut’ van dingen, is het zeer lastig om leerstof van bepaalde vakken er ‘in te drammen’. En dat was het dus voor jou. Na ellelange gesprekken waarom je die dingen nu wel echt vanbuiten moest leren, stopten we er gewoon mee. Ik moest je gelijk geven. Ik kon zelf te weinig verzinnen waarom het nu zinvol is om bijv. soorten gesteenten te kennen of te weten hoe een telefoon gesprek zou moeten verlopen (in dit tijdperk van tekstberichten in codetaal). Discussies die ik niet won van iemand met een oersterk vermogen om rationeel te discussiëren.

Maar daardoor bleven je resultaten dalen. Tot het advies van de school kwam: “misschien kan hij, gezien zijn autisme, de overstap naar het buitengewoon onderwijs maken?” Zo jammer vond ik het. Want een normale jonge kerel, met een voldoende cognitief vermogen zou toch naar een “normale” school moeten kunnen gaan. Want ik blijf er bij: “had jij je examens mondeling mogen afleggen, je had het gehaald!” Maar goed het is wat het is.

Jij, die ondertussen oud genoeg was om zelf mee zijn schoolkeuzes te maken, zag het helemaal niet zitten om naar een buitengewoon onderwijs te gaan. Misschien niet voor het feit dat het ‘buitengewoon’ is, maar omdat er ocharme slechts enkele richtingen in dat type onderwijs bestonden. En niets daarvan kon je interesseren. Of misschien was dat het juist, er was niet echt een aanbod dat je wel kon interesseren… want wat intereseerde jou eigenlijk? Niet iets wat op school te volgen was alleszins.

Dus dan maar naar een “minder zware” richting. Voor mij was het duidelijk. Zet jou in een richting waar ze je niet evalueren op antwoorden op papier maar op gedrag in de klas, op inzet en op jouw persoonlijke groei. En dan komt het wel goed.

We zijn nu enkele jaren later. Ik moet je niet meer motiveren om te studeren. Of beter gezegd, je moet zelf amper studeren. Want veel cognitieve uitdagingen zijn er niet in deze beroepsrichting, vind je (Weet wel dat ik vind dat je bijzonder veel leert! Zo smaakt je vol-au-vent heerlijk!). Maar wat wij als gezin hebben mogen zien gebeuren is veel meer dan wat cognitieve kennis met een kind doet. Jij ontpopte van een neerslachtige jonge tiener wiens zelfvertrouwen ver zoek was en zichzelf als dom bestempelde, tot een zelfzekere, sociale en meest toffe puber die ik ken.

En oké, als je wil verder studeren zal het hard knokken worden. Want ‘leren studeren’ heb je nu niet geleerd. Maar goed je hebt voldoende ondernemende kwaliteiten om je weg te vinden. En wat voor mij het allerbelangrijkste is, is dat jij goed in je vel zit. Je weet wie je bent, wat je talenten zijn en waarvoor je staat. En ondanks de weinig boeiende leerstof op school, verdiep je jezelf in thema’s waar je goed in bent. Weet je nog, laatst bespraken we wat investeringen zijn, hoe de vastgoedmarkt werkt en hoe je spaargeld het beste kan inzetten… Maar ook weet jij belachelijk veel over de filmwereld, ben jij een fantastische speelkameraad voor mijn twee kinderen en ben je de meest bewuste puber die ik ken. Je motiveert zelfs je eigen vrienden om open te staan voor iedereen, ook al zijn die een beetje ‘anders’.

En weet je broer, al die uren op de zetel, je hebt er wél enorm veel uit geleerd! Toen waren het kleine zaadjes die werden gepland, waardoor de resultaten nog niet zichtbaar waren. Maar nu zijn het onwijs mooie bomen, waar jij de vruchten van plukt. (Sorry voor dit stukje, nogal veel spreekwoorden hé.. )

Maar vooral, dank je wel broer!

Want ik heb ontzettend veel van jou geleerd. Ik ben trots op je!

Liefs
zus

>