En toen brak ik …

Voor zij die me niet kennen, ik ben Anke. Mama van 2 kinderen, 1 en 2,5 jaar, een jonge mama noemen ze dat. Ik werk met al mijn liefde als Auticoach (en docent op Thomas More hogeschool). Regelmatig geef ik tips en info over advies over autisme. Want ik geloof sterk dat als je écht begrijpt wat autisme is, er veel meer rust en begrip kan komen. Zowel bij de persoon met autisme zelf als in het hele gezin.

Vandaag schrijf ik echter een persoonlijk verhaal. Want ik geloof in de kracht hiervan. (Al vind ik het tegelijkertijd bijzonder spannend!) We voelen ons als ouder vaak alleen. En uit ervaring weet ik, dat ouders van kinderen met autisme eens zo alleen kunnen voelen. Laten we daar een einde aan maken. Want samen staan we sterk, corona of niet. Daarom geef ik jullie in dit BLOG een inkijkje in mijn zoektocht als mama naar het vinden van nachtrust met een moeilijk slapende baby.

Ik hoor het mezelf 1000 keer zeggen: “Elke ouder heeft recht op hulp als zij zich zorgen maakt.” Of nog eentje die ik wel wekelijks minstens tegen één cliënt zeg: “Vertrouw op je buikgevoel als ouder. Dit zit er meestal boenk op.”

En toch heb ik mijn eigen woorden maanden lang genegeerd. Elke nacht dat ik weer hopeloos aan het proberen was om dochterlief in slaap te krijgen. Elke keer dat ze weer de borst vroeg op momenten dat ik zeker wist dat ze geen honger had.

Alles had ik geprobeerd. Maar allereerst heb ik heel hard geprobeerd om de goed bedoelde adviezen niet ter harte te nemen. Hoe goed ze ook bedoeld waren. Ik zou niet stoppen met de borstvoeding. Want ik wist dat dit niet de oorzaak was (in die valkuil was ik bij onze zoon gelopen). Ook was het voor mij geen oplossing om ze naar haar eigen bed te sturen. Het feit dat ze naast mij in bed lag, gaf mij ten minste de mogelijkheid om zelf te liggen en rusten tijdens de uren dat zij vrolijk begon te spelen, in het midden van de nacht.

Maar na 14 maanden onderbroken slaap. (En dan bedoel ik wakker gehuild worden elke 30 min of in goede nachten elke 2uur.) Was daar die ene nacht dat ik brak.

Na uren te hebben rondgelopen met haar, haar in de buggy in slaap heb proberen wandelen, met enige tegenzin de borst had aangeboden, haar gewoon in bed op mij te hebben laten klimmen, knakte er iets.

In tranen brak ik uit. Ik kon het niet meer volhouden op deze manier. Waar was ik eigenlijk mee bezig? Best confronterend! Niet meer weten wat je moet doen met een probleem waarbij ik toch best frequent zelf andere ouders mee ondersteun. (Kinderen met autisme zijn vaak op latere leeftijd nog steeds moeilijkere slapers.)

En daar zat het hem net. Hoezo kon ik nu niet meer weten wat ik met onze dochter aan moest vangen. Hoezo kreeg ik mijn eigen dochter in het midden van de nacht niet in slaap?

Het voelde alsof ik faalde in mijn mama-zijn én in mijn job.

Maar ik had hulp nodig, dat was duidelijk. Ik kon best maar eens eindelijk naar mijn eigen woorden luisteren “als je je als ouder zorgen maakt om je kind, heb je altijd het recht op hulp te zoeken.” Wel ik maakte me zorgen. Om het slapen van mijn dochter én mijn eigen fysieke en mentale welbevinden. Want die twee worden serieus op de proef gesteld bij zulk chronisch slaaptekort. Nu alleen nog dat ego zo ver krijgen om de osteopaat van onze kinderen te contacteren, Anja Caers. Zij hielp mij en onze kinderen in het verleden al meermaals.

Toen ik die ochtend opnieuw in tranen uit stortte, lukte het me nog net om een bericht naar Anja sturen. En alsof ze mijn wanhoop voelde, antwoordde ze bijna meteen! Na enkele berichten heen en weer, besloten we een skype gesprek in te plannen (gezien we nu door de coronacrisis niet fysiek konden afspreken).

Diezelfde avond al spraken we elkaar maar liefst anderhalf uur. Wat deed dat deugd. Eindelijk iemand die meedacht zonder oordelen, eindelijk iemand die meedacht zonder oplossingen aan te reiken die niet passen binnen mijn visie rond ouderschap (oké dit wist ik al op voorhand, het is niet voor niets dat ik een kinderosteopaat op 45min rijden consulteer voor onze kinderen 😉 ). Maar vooral eindelijk iemand die me terug bracht naar de kern van ouderschap. Niet alleen spraken we een concreet actieplan af. Anja hielp me stilstaan en te kijken naar de situatie als een buitenstaander. En wat hielp dat! Ik voelde plots weer van binnenuit wat goed is voor onze dochter. Aangevuld met Anja haar kennis, gaf dit me het vertrouwen er ook volledig voor te gaan.

Vanaf dag één hadden we voelbaar resultaat. Slapen is minder een strijd. Er komt weer een gezond ritme en ik krijg al na enkele dagen meer uurtjes slaap terug. Hoe dankbaar je iemand kan zijn, zo dankbaar ben ik Anja.

Want eigenlijk gebeurde er met mij als mama, waar ik zo naar streef in mijn eigen begeleidingen met ouder, nl. Ik voelde me als mama weer in staat om zelf aan de slag te gaan.

We zijn er nog niet. En zoals alles met kinderen, zal ook dit op en neer gaan. Maar het belangrijkste is weer terug te vertrouwen in mezelf als mama.

Ik kan alleen maar hopen dat elke mama (en papas ook natuurlijk) iemand vinden die écht naar hen luistert, die samen op zoek gaat en vooral: iemand die hen het vertrouwen in zichzelf doet (her)ontdekken!

Bedankt Anja om mij weer in mijn kracht te zetten als mama. En ook bedankt als auticoach. Het was enorm leerrijk om een keer aan de andere kant te staan. Om nu zelf als mama te mogen ervaren hoe fijn het is als iemand naast je gaat staan. Iemand die er voor je is. Iemand die je coacht om nadien weer zelf verder te kunnen en willen gaan. Dit gevoel neem ik vanaf nu nog extra mee in mijn begeleidingen.

En ohja, de plant op de afbeelding staat ondertussen al met heel wat nieuwe bladeren te blinken in mijn woonkamer. Dus met mij komt het ook weer helemaal goed hoor 😉

About the Author Anke Stuer-Jespers

Ik ben Anke van AuticoachAnke. Met liefde en passie help ik jou te begrijpen wat autisme écht is. Want ik geloof sterk dat dit de eerste stap is naar het leren omgaan met autisme.

>